Thuis is het zomer zoals het alleen in Oostzaan zomer kan zijn, teruggekomen uit een land met een mediterraan klimaat. Dit keer heb ik geen stalen dijen en een topconditie meegenomen, geen herinneringen aan vergezichten gezien vanaf de top van de allerallerhoogste berg met de allersteilste rotsen. Wel herinneringen aan een aangenaam slome week, met indrukken van een vakantie die eigenlijk de mijne niet is. Nee, het was de vakantie van mijn vriendin, die gewend is met het vliegtuig te gaan en de hele week niet veel meer te doen dan op het strand liggen.

Maar, hallo.
Vliegen!
Krankzinnig!
De hele vlucht zat ik met mijn neus tegen het raam gedrukt gezeten. Mijn mond hing open, ik zag de zee van roze wolken waar we overheenvlogen. Ik dacht aan Kaspar Friedrich en zijn schilderij met de wandelaar. De wandelaar kijkt uit over een zee van wolken en de mystiek van de natuur overvalt hem.
Eigenlijk is het heel dubbel; aan de ene kant is het ongelooflijk dat de mens ooit zover naar de hemel heeft kunnen reiken, aan de andere kant doen de immense wolkenzeeen de natuur oneindig veel groter voor dan wij ooit zelfs maar kunnen waarnemen.

Zo ongelooflijk als de vliegreis was, zo loom was de week die we op onze bestemming hebben doorgebracht. Ergens heb ik nog steeds spijt dat we Barcelona maar één keer hebben bezocht, aan de andere kant is het beter zo, al weet ik ook niet waarom.


Thuis is ook leuk, twee weken alleen. Zomer in Oostzaan. Haal die hangmat maar uit de kast!