'Ik hou zo van je.'
Okeeeeee. Tijd voor reflectie.
Het is net een week aan en ik word al opgezogen in een wereld die tegelijkertijd zowel groter als kleiner is dan mijzelf, waar ik mezelf in verlies. De omgeving verdwijnt. Misschien is het omdat ik nooit echt iets van liefde heb verwacht, maar het verbaast me. Het ergert me ook, maakt me bang.
Als je jezelf niet meer hebt, wat valt er dan nog te leven? Mijn bewustzijn raakt...weg. Wordt vervangen zonder dat ik er iets aan lijk te willen doen. Wel dus. Mijn verstand werkt nog wel degelijk.

Als hij weg is.

In ieder geval ben ik dik, dik geslaagd en kan ik daar nu uitgebreid van genieten. Gister; pannenkoeken met roze champagne. Vandaag nog glamoureuzer; met groene thee en een boek op de bank en vanavond appeltaart bakken met een goede vriendin. Ik ga helemaal los.