En daar hebben we de muziek weer. Hele goede, hele mooie. En hele ontroerende. Ik ben bij het liedje aangekomen waarvan ik me net heb gerealiseerd dat ik daardoor weer in de liefde ben gaan geloven. Mijn liefde welteverstaan. Mijn liefde, voor al wat is en wat niet. Zonlicht en duisternis, aarde en lucht.
En nu heb ik het weer terug.
En.....dan? Mijn hoofd zit te vol. Hoe het leegkomt, weet ik niet, maar ik ga nu iets doen in de trant van uit het raam staren of zo.