Na 2 jaar afwezig te zijn geweest in Nederland zijn de mannen die als voorbeeld staan voor Progressive Metal weer terug in ons kikkerlandje. En niet zomaar terug. Nee, ze hebben 3 andere bands meegenomen en gaan onder de naam Progressive Nation 2009 touren. UneXpect, Bigelf, Opeth & Dream Theater.

Daar stond ik dan, 3 uur op een toch wel donkere middag buiten te wachten voor Ahoy Rotterdam. Ik had er erg veel
zin in om weer mijn band te zien optreden, het voorprogramma sprak mij niet zo aan. De deuren zouden om half 6 opengaan en ze zouden op kwart over 6 beginnen met UneXpect.

Eindelijk binnen, toch nog nat. Moeder natuur vond het toch wel noodzakelijk om 5 voor half 6 het nog even te laten regenen. En ik stond op de plek waar ik wilde staan. Rechtsvoorin, waar Petrucci zou gaan staan. En het begon met Unexpect, gevolgd door Bigelf, allebei goed voor een uur muziek in zijn totaal. Bigelf vond ik nog wel aardig klinken, UneXpect mochten ze van mij wel thuislaten. Toen kwam Opeth, ook niet de minste in dit genre. Toch is Opeth helemaal niets voor mij en was blij dat het voorbij was. Na 3 uur al binnen te hebben gestaan was ik eindelijk blij dat DT zou gaan beginnen. Nog een half uur voorbereiden en het zou gaan beginnen.

De lichten gingen uit en het begon. Ik hoorde donder en zag lichtflitsen. Ik wist het meteen al; A Nighmare To Remember, daar begonnen ze mee. Een heerlijk nummer als opener. Het viel op dat ze vol met energie waren, net als 2 jaar geleden. Alleen was toen het verschil dat er toen een DVD werd opgenomen en geheel logisch was. Ik heb ooit gelezen dat ze een zwak hebben voor Nederland en het altijd erg leuk vinden als ze hier weer komen optreden, Labrie, de zanger, benadrukte dat tijdens het concert nog een keer. "It's always a highlight in Europe to be back here in Rotterdam". Ze kwamen later nog met de nummers: A Rite of Passage. Wat de single is van de band momenteel. Daarna kwamen ze met Hollow Years, dezelfde versie die op de DVD van Budokan staat. En die solo daarin is 1 van de mooiste die ik ooit heb gehoord. Ze volgde daarna met Wither, een kort nummer van het nieuwe album die vol met emotie zit. Toen kwam Prophets of War van het Systematic Chaos album. Wat ik zelf een minder nummer vind, maar goed. Het zij zo. Toen kwamen er gewoon geweldige nummers op rij. The Dance of Eternity, ik was zo blij dat ze dat nummer live speelden. Het is denk ik het moeilijkste nummer wat ze ooit geproduceerd hebben. Damn, wat is dat nummer ingewikkeld. En wat heb ik er van genoten. Daarna kwam Take The Time, nog een klassieker van het Images & Words album. Heerlijk dat ze dat toch altijd wel doen. En daarna was het alweer tijd voor hun encore. Helaas, het ging zo snel. Ze speelden maar 2 uur. Maar ze hebben het beste voor het laatste bewaard. The Count of Tuscany, nu al 1 van mijn favoriete DT-nummers aller tijden. Een 16-minuut durende legende. Ik kreeg kippenvel toen Petrucci zijn "Pink Floyd"-solo eruit haalde van 4 minuten lang. Wat is dat toch mooi.

Hoewel ik vond dat ze toch te kort speelden, had ik weer genoten. Vol met energie en het contact met het publiek blijft mooi. Ikzelf heb toch nog een prachtig persoonlijke hoogtepunt meegemaakt. Misschien wel het mooiste wat ik met hen heb meegemaakt. Ik ging weer buigen voor Petrucci, hij lachte, stak zijn duim op & zei: I know you. Na 2 jaar (!!!!!) herkende hij mij nog steeds. Moet je je is voorstellen, je grootste idool allertijden herkent je. Dat zijn herinneringen die nooit meer uit je leven verdwijnen. Ik typ dit nog steeds met een lach op mijn smoel en geniet heerlijk na van dit concert.

FOTO's: