Een trap heeft een aantal treden
je kunt naar boven of naar beneden
soms wordt een tree overgeslagen
dan wil je grotere stappen wagen
Maar wordt de trap te vlug genomen
zul je té snel beneden komen
dan is de stap te groot geweest
je billen voelen het 't meest
Pijnlijk zittend op de grond
kijk je verdwaasd in het rond
waarom dat hollen op die treden
je komt toch altijd wel beneden
Een stap té ver, een stap té snel
doseren, je leert het vanzelf wel
het woordje "té" onmiddellijk schrappen
het leven nemen met gewone stappen
Het eind komt snel genoeg in zicht
en als je té snel op de grond ligt
gaat het opstaan niet zo vlug
en wil je eigenlijk een trede terug
De blauwe plekken op je billen verbleken
de kans op 'n stap terug is verkeken
en denk je dat gebeurt mij niet
wacht maar tot je zelf de trap af schiet
Voor je het weet lig je op de grond
met een oh zo pijnlijke kont !
soms denk je
ik wil niet meer bestaan
soms denk je
de vriendschap is vast vergaan
soms denk je
is er dan niemand die om me geeft
soms denk je
waarom ben ik altijd degene die dit beleeft
soms denk je
ik wil weg
soms denk je
ik heb altijd pech
soms denk je
ik wil niet meer
soms denk je
het gebeurt keer op keer
Ik Zit Hier 0p Me Kamer
Helemaal Alleen
En Ik Luister Naar De Stilte
Naar De Stilte 0m Me Heen
Zacht H0or Ik De Regen
Tikkend Tegen Het Raam
De Maan Schijnt Door De Wolken
En De Wind Fluistert Je Naam
Ik Voel Me 0ngelukkigh
Eenzaam, Koud En Bang
Ik Kan Mijn Tranen Niet Bedwingen
Ze Glinsteren 0p Mijn Wang
Snel Veeg Ik Ze Weg
Bang Dat Iemand Het Ziet
Ze Zouden 0m Me Lachen
0m Mijn Tranen Van Verdriet
Mijn ogen die vollopen
Mijn neus raakt verstopt
In mijn hoofd word ik gek
Alles zit opgepropt
kijk in de spiegel en zie me zelf staan
Ik vraag me af waarom we bestaan
Elke dag vecht ik voor een gelukkig leven
het is moeilijk om mezelf helemaal te geven
niemand die snapt wat ik voel
niet iemand die begrypt wat ik nou bedoel
in mijn leven sta ik soms alleen
want wat ik voel , voelt niet iedereen
ik bent verdwaalt in een doolhof in mijn hoofd
en mijn hart is het enigste deel wat er nog in gelooft
kon ik het maar schreeuwen,of zeggen
maar mijn gevoel valt gewoon niet uiteleggen
In mijn ogen zie ik een blik
ik zie een vraag: wie ben ik?
de vragen en gedachtes komen en gaan
ik kan het niet meer aan
ik weet het echt niet meer
ik ben radeloos, elke keer
ik denk teveel verkeerd
aan wat er allemaal aan mij mankeert
ik ben over me zelf ook zo ontevreden
maar wat is dan daarvan de reden
de pijn en de onzekerheid
dat zijn de gevoelens die mij de depressie inleid
