Als ik alle dingen terug lees die er gezegd zijn, begrijp ik steeds beter waarom dit zo is gelopen.
Toentertijd vond ik het verschrikkelijk, maar ik was blind, oh zo blind.
Niet blind van verliefdheid, blind van vriendschap. Ja, dat kan ook nog.
Wat jij onder vriendschap verstaat/verstond is geen vriendschap.
Wat was ik toen toch onzeker, mede dankzij jou.
Ik heb geen spijt, want het heeft me gemaakt tot hoe ik nu ben, maar oh wat was ik dom.
Dom om te geloven dat jij altijd bij mij zou blijven.
Dom om te geloven dat jij eerlijk tegen mij was.
Oh zo dom.
Ik was nog een kind, maar je hielt er geen rekening mee.

Ik heb echte vriendschap leren kennen en dat kan je niet in woorden omschrijven.
Hoe lang die vriendschap zal duren weet niemand, maar als het aan mij ligt gaat het nooit meer over.
Ik zie mij ook al met haar straks in een appartement wonen, waar dat appartement ook mag staan.
Ik geloof in echte vriendschap, dat die vriendschap zo ver gaat, dat je elkaar van alles kan toedoen, maar dat al die shit achteraf helemaal niets uitmaakt, want het belangrijkste is dat je elkaar hebt.
Je weet dat diegene waar jij echte vriendschap mee hebt eerlijk zal zijn, ook als dat pijnlijk voor jou zal zijn. Want vergeet niet, zij/hij heeft alleen maar het beste voor je voor en dan moet je soms gewoon eerlijk zijn.
Echte vrienden kunnen ook eerlijk zijn. Je respecteert elkaar, in wat de ander ook zegt. Je mag het heus wel niet eens met elkaar zijn, maar toch respecteer je wat de ander ervan vindt.
Je vult elkaar aan, in wat dat ook maar mag zijn.
Je gunt elkaar tijd voor henzelf en hun gunnen jou dat ook.
Als je echte vriendschap hebt gevonden, wil je niet meer zonder.
Het voelt goed, oh zo goed.



Dad:
“You just want to be accepted.
Just be yourself, you’ll be great.”

Daughter:
“But what if being myself isn’t what people expect of me?”

Dad:
“That’s what makes people great, the unexpected.”

Dát is vader-dochter-liefde.
South of Nowhere.

Waar ik verschrikkelijk blij van wordt zijn foto’s.
Hardop lachen, wat heerlijk is het toch.


&
Morgen naar de Efteling met school en ik heb grandioos veel zin om daar te zijn.
Een dagje niet werken. Een dagje gezelligheid.
De laatste echte dag als klas zijnde. Patrick zal ik wel missen.
Ik ga genieten, genieten voor tien, want ik verdien wel zo’n dagje.

&&
Gefeliciteerd Tamara!!
Je verdiend het!!