Jarenlang
gaf jij ons licht
mooie maan...
Je kracht
ongelooflijk sterk
niets kon je doven...

Je gaf je licht door
aan 13 kleine sterren
stralend in de nacht...
En deze sterren
gaven het licht weer door
aan vele anderen...

Alles leek mooi
maar geleidelijk aan
doofde het geluk...
Je levenspartner
de grote zon
stierf zo onverwacht...

Sommige sterren doofden
sommigen gingen weg
alsof ze niet meer geloofden...
Maar de andere sterren
blijven over je waken
mooie, sterke maan...

Maar nu, na jaren stralen
eenzaam in de nacht
lijk je toch wat zwakker...

------------------------------------
Gisteren, 31 juli, heb ik dit gedicht voor de eerste en laatste keer hardop voorgelezen... mijn oma, de sterkste vrouw die ik gekend heb, is overleden. Ik ben blij dat ik de bovenstaande tekst tijdens de begrafenis heb mogen laten horen...