Hoe vaak is mij niet verteld, dat je nooit terug moet kijken. Vooruit kijken zou beter zijn. Loeren naar al het goede, wat je nog te wachten staat. Uren kon ik dromen, over een glansrijke toekomst, op momenten dat ik niet in tranen was over mij verleden. Ik zag mezelf instaat vooruit te kijken. Ik werd er steeds beter in. Je zou wel kunnen zeggen, dat ik een talent creëerde in het fantaseren, over al het fantastische dat ik bereiken zou. De dingen die ik zou willen doen, als ik er simpelweg de tijd en het lef voor had.

Ik zag mezelf dansen in een discotheek. Die tien overbodige kilo’s die ik buiten mijn dromen meesleepte waren verdwenen. Ik droeg zelfgemaakte kleren. Mijn haren schitterde, aan mijn make-up was precies genoeg aandacht besteed.

Enige dagen later vond ik mezelf in India. Ik werkte in een krottenwijk. De mensen daar straalde. Hoe langer ik daar was. Hoe meer ik hoop op een betere toekomst, in hun ogen zag verschijnen. Daar had ik aan bijgedragen!

In één van mijn dromen liep ik gewoon door de duinen, met een pracht van een man aan mijn zijde. En zomogelijk nog mooiere kinderen. Het waren geen lieverdjes. Absoluut niet. Ze klierde maar wat raak. Maar als ik zo naar ze keek voelde ik het geluk door mijn lichaam stromen.

Nu in deze laatste uren, besef ik één ding. Door steeds vooruit te kijken, te dromen. Ben ik één ding vergeten. Ik vergat mijn dromen waar te maken.

Steeds weer, leefde ik naar wat mensen van mij verwachtte. Ik werkte uren voor school. Ik moest en zou die studie halen, dat is immers belangrijk voor later. Vervolgens maakte ik carrière. Ik heb altijd alles gedaan wat zogenaamd belangrijk was. En nu, ik durf niet terug te kijken….